Yiğit Oğuz

Kış nedir bilmeyen gönlüm, Hüznümü andırıyor bahar gibi, Bir adım gitmeden geri, Kinleniyor özüm, davam ileri... Özünü seven dönmez davadan, Ecdadını bilen güç alır adından, Ardına bakmadan savaşır fikirle, Çağa yenilmez direnir özüyle.

  Gökler bir ayna seni andıkça, Parlıyor bir yıldız aya bakınca, Al rengi andırıyor ruhunu, Hatırlatıyor ülkeyi nasıl kurduğunu.

 Yıkılmayan saltanat var mı dünyada?  Var ise uyandırsınlar seni rüyada,  Cenge gider; ruhlar savaşırsa,  İnananlar kaçar mı savaşta? Yoktur ötesi kaçak olmanın, Çile çekenleri yok saymanın, Hakkını vermeden hak arayanın, Kahrolsun; adı, sanı, sıfatı...

Ne vardı bahtımda bu mu çile? Huzura ermeden göç etmek ne diye? Görüneni kuşlar taşısın gökyüzüne, Bulutların ardına sığınmak yakışır mı bize? Ey alın yazım namerdim çizdiysem bu yolu, Seni tanıdığım da yaşadım o duyguyu, Niyetim sen miydin yoksa eziyetim? Yıllar geçtikçe boşa geçen günlerim...

Dilim söyler, zihnim almaz. Yürek bilse hissim az, Poyraz gibi ak, güneş gibi sıcak... Ne yaşadım o anlamayacak. Düşmem dediğim derdin içinde; Kaybolmuş düşüm sessizlikte, Ne yaşadıysam hapsolmuş yine, Huzur dediğin kaldı sözde..

Yol aydınlık olsun başlangıç ırak, Gönül bir olsun mesafeler uzak Tanrı'nın yarattığı bu dünya, Bir gün ruhumuzu ulula Savaşır zihnim nedeni belli, Dönersem artık bundan geri, Söylesinler bu dünyanın korkak bir eri... Sabır ile bekle gelecek sevgi seli.